Blog o architekturze i nieruchomościach

Machu picchu

13Wielki Kanion składa się z łupków Yishnu, a także iłołupków, wapieni, piaskowców i granitowych intruzji.Wielki Kanion – Grand Canyon- to bardzo popularne miejsce w przełomie rzeki Kolorado w stanie Arizona w USA. Szacuje się, iż kanion powstał przez 10 milionów lat, a jego architektem była rzeka Kolorado. Przyjmuje się, że zachodnia część przebiegu kanionu powstał 17 milionów lat temu, a jej wschodnia część ok. 6 milionów lat temu. Gdy płaskowyż Kolorado podnosił się rzeka rzeźbiła kanion, a głębokość kanionu pogłębiała się. W kanionie możemy znaleźć wszystko od ery prekambryjskiej po erę mezozoiczną. Każda warstwa skalna ma inny kolor, a skały osadowe mają mnóstwo skamieniałości. Można tam znaleźć pierwotne glony, szczątki dinozaurów, morskie muszle i wiele innych prehistorycznych rzeczy. W 1963 roku zbudowano zaporę wodną Glen Canyon i rzeka Kolorado przenosi teraz tylko 80000 ton osadu. Wielki Kanion ma takie wymiary, jak: długość 349 km, 2133 m głębokości w najgłębszym miejscu, czyli Wąwozie Granitowym, szerokość od ok. 800m do ok. 29km. Grand Canyon jest największym przełomem rzeki. Machu Picchu to miasto Inków pochodzące z XV wieku, które zachowało się do dzisiaj.Machu Picchu oznacza stary szczyt. Miasto Inków zostało naprawdę odkryte przez niemieckiego handlarza Augusto R. Bernsa, który handlował grobowcami i wszelkimi zabytkami, które znalazł w Peru. Następnie w 1911 roku, amerykański uczony, Hiram Bingham, oficjalnie odkrył Machu Picchu. Miasto leży 2090-2400 m n.p.m., na przełęczy między Wayna Picchu i Machu Picchu w Andach Peruwiańskich w Kordylierach. Inkowie opuścili prawdopodobnie miasto w 1537 roku. Można zauważyć, iż miasto było zbudowane jak twierdza z jasnego granitu. Inkowie wybudowali tam tarasy uprawne, dzielnice mieszkalne, centrum kulturowe, a mury złączyli ze skałami. Możemy podziwiać tam obserwatorium astronomiczne, które nazwano Intihuatana. Obserwatorium mieści się w centrum i wygląda jak kamienny słup. Zbudowali go z litej skały. Inkowie stworzyli również Wieżę Słońca na planie podkowy i Świątynię Trzech Okien. Miasto wybudowano na różnych poziomach, aby dotrzeć do wszystkich części miasta, Inkowie zbudowali schody.

Styl eklektyczny

32Występował w dziewiętnastym wieku w architekturze, charakteryzuje się swobodnym łączenie styli w sztuce. Oznacza to łączenie wszystkich popularnych stylów w przeszłości, dodając pewne elementy, dodając do nazwy przedrostek „neo-”. Z czasem zaczęło to ustępować pewnemu porządkowi , dzięki czemu pewne rzeczy można było dostrzec gołym okiem. Przykładami są Statua Wolności w Nowym Jorku, Teatr imienia Juliusza Słowackiego w Krakowie , Kryształowy Pałac w Londynie, Pałac Izraela Poznańskiego w Łodzi , słynna Wieża Eiffla w Paryżu, Ratusz w Nowym Sączu, Słowacki Teatr Narodowy i Reduta czyli budynek Filharmonii w Bratysławie na Słowacji. Eklektyzm to jeden z wielu styli w ówczesnym czasie w architekturze. Okres charakteryzował się występowaniem wielu pochodnych od stylów występujących we wcześniejszych wiekach. Niektórzy uważali , że takie kopiowanie nie prowadzą do niczego co w następnie doprowadziło do kryzysu w sztuce, jednak na jakiś czas eklektyzm znalazł swoje miejsce w duszach wielu artystów. Styl rozwijał się od połowy wieku dwunastego do końca wieku czternastego. Przykładami mogą być : Brama Holsztyńska w Lubece oraz Bazylika St. Denis. Bardzo charakterystyczne dla budowli tego stylu jest tzw. sklepienie krzyżowo-żebrowe. Ponadto istotnym elementem jest Łuk ostry, składający się z odcinków dwóch kół. Dzięki łukowi i nowemu sklepieniu możliwe było projektowanie nowatorskich naw jak na owe czasy. Filary w gotyku nie są tak obciążone ponieważ na zewnątrz znajdują się ( istotna cecha gotyku) wieże sił. Obciążenie przenosi się łękami przez sklepienie aż na zewnątrz. Kościoły posiadały dwuwieżowe fasady z przedsionkiem. Ideą ludzi były kościoły doskonale oświetlone dlatego też małe romańskie okna zostały zastąpione dużymi oknami czyli witrażami. Przedstawiały one zazwyczaj wizerunki świętych bądź sceny biblijne. Kolumny w gotyku są cienkie, cechą gotyku jest wertykalizm. Gotyk jest jednym z najbardziej inspirujących stylów w sztuce, wiele jego cech było wykorzystywanych w późniejszych epokach.

Posag Zeusa w Olimpii

12Grecki rzeźbiarz Fidiasz, otrzymał zlecenie wykonania posągu Zeusa olimpijskiego. Bóg w jego dziele siedział w fotelu z wysokim oparciem, w lewej dłoni trzymał znak swojej władzy, berło, a na jego głowicy siedział orzeł, uważany za świętego posłańca. Na jego prawej dłoni stała skrzydlata bogini zwycięstwa, Nike. Głowa Zeusa była ozdobiona wieńcem z gałązek oliwnych, stopy zaś spoczywały na taborecie trzymanym przez dwa lwy. Napis na taborecie oznajmiał: „Fidiasz, syn Charmidy z Aten, mnie stworzył”. Posąg umieszczono na liście siedmiu cudów świata. Posąg Fidiasza był największym i najbardziej znanym wizerunkiem największego greckiego boga. Rzeźbiarz jednak stworzył zupełnie inny wizerunek Zeusa. Greccy bogowie, odróżniali się od ludzi swoją nieograniczona władzą i nieśmiertelnością. W pozostałych sprawach byli do nich bardzo podobni. Często budzili lęk, trwogę i przerażenie. Zeus, Fidiasza, był jednak zupełnie inny. Siedział w fotelu stary, mądry i dobrotliwy. Nie wzbudzał lęku, lecz zaufanie. Atleci, uważali tę rzeźbę za patrona i sędziego zawodów. Na położonym na uboczu placu, osadnicy znaleźli płotek, za którym stało święte drzewo. Pierwotni mieszkańcy czcili w nim staroazjatycką boginię natury. Grecy, którzy przejęli owe wierzenia, wybudowali Artemidzie świątynie. Ponieważ w Azji mniejszej często występowały trzęsienia ziemi, zbudowano ją celowo w okolicach bagiennych. Wierzono, że miękkie podłoże może wytrzymać nawet silne wstrząsy. Została wzniesiona świątynia, mierząca 51 metrów wysokości i 105 metrów szerokości. 127 kolumn miało tu wysokość 18 metrów. Sufity i wiązania wykonane były z drewna cedrowego. Wysokie drzwi wiodące do celli, wykonane były z drzewa cedrowego i bogato ozdobione złotem. W celli wznosił się ponad 2 metrowy posąg Artemidy, wykonany z drzewa winorośli, ze srebrnymi i złotymi zdobieniami. Przez 300 lat, świątynia była centrum życia religijnego, duchowego i gospodarczego. W 262 r.n.e. została częściowo zniszczona przez napływających Gotów. Sto osiemnaście lat później ostatecznie straciła swoje znaczenie. W 1898 roku, niemiecki archeolog Koldewe odnalazł w północno – wschodniej części rozległego kompleksu pałacowego w Babilonie, ukrytą pod warstwą gruzu budowlę, jakiej nikt jeszcze nie widział. Fundamenty składały się z 12 wysokich komór o jednakowej wielkości. Wykonane zaś były z kamieni ciosowych. Komory rozmieszczono w rzędach po obu stronach środkowego korytarza. Stropy komór zbudowane były z palonych cegieł, cegieł przy tym tak masywne, że z pewnością przeznaczone były dla utrzymania dużych ciężarów. Mury i filary mierzyły do 7 metrów grubości. Korzystając z obszernej literatury, archeolog mógł sobie wyobrazić, jak wyglądały Ogrody Semiramidy. Nad piwnicznym sklepieniem znajdowała się prawdopodobnie budowla centralna, o tarasowej konstrukcji. Każdy taras wznosił się 5 metrów nad poprzednią i pokryty był kamiennymi kantówkami. Spojenia między cegłami wypełnione były gipsem i smołą. Kolejną powierzchnią, która ochraniała dolną budowlę była warstwa ołowiu. Na nim spoczywała zaś 3 metrowa warstwa ziemi, właściwy ogród, w którym mogły rosnąć rośliny i drzewa. Każdy z siedmiu tarasów stanowił odrębny ogród, stąd też wzięła się nazwa „wiszące ogrody”.

Hieroglify w piramidach

1Głęboko, we wnętrzach niektórych piramid są dowody na inne, magiczne funkcje. Grobowce były wrotami do gwiazd. W 1879 roku pewien robotnik przechodził obok jednej z późniejszych piramid w Sakkharze, kiedy zobaczył szakala. Zwierzę wydawało się prowokować człowieka, prawie prosiło się, by je ścigał. Robotnik poszedł za zwierzęciem do jamy w pobliżu piramidy i ku swemu zaskoczeniu znalazł się w komorze. Podniósł latarnie i spostrzegł, że ściany są pokryte hieroglifami. Te starożytne, święte napisy były ukryte przez tysiące lat. Dziś niektórzy badacze specjalizują się w odczytywaniu hieroglifów lub napisów z piramid. Ludzie ci są przekonani, że te napisy dają nam wgląd do prawdziwych zamiarów budowniczych piramid. Są to najstarsze religijne teksty, znane z Egiptu, a tym samym jedne z najstarszych religijnych dokumentów na świecie. Napisy nie ujawniły niczego o budowaniu piramid, ale wskazały na ich rzeczywiste znaczenie. Piramidy nie były zwykłymi miejscami spoczynku dla faraonów. Były to olbrzymie przekaźniki, zmieniające ludzi w bogów. Oprócz wielkiej piramidy, Egipcjanie postawili ich jeszcze 17. Epoka budowy piramid trwała pięć stuleci i była zapewne największym projektem budowlanym wszechczasów. Piramidy są znane pod imionami faraonów, którzy zlecili ich budowę, ale tożsamość rzeczywistych budowniczych długo pozostawała tajemnicą. Przypuszczano, że faraon nie chciałby zmuszać swoich poddanych do wieloletniego wysiłku przy budowie piramid, wierzono raczej, że wznosili je niewolnicy, być może wędrowne szczepy z Synaju. Ostatnio archeolodzy przebadali obszary dokoła piramid w Gizie, a ich odkrycia zasadniczo zmieniły teorię na temat budowy piramid. Odkryto grobowce rzeczywistych budowniczych piramid, a zadziwiające było bogactwo tych miejsc, które wcale nie wyglądały na skromne cmentarzyska niewolników. Gdyby ludzie, którzy budowali piramidy byli niewolnikami, nigdy nie pochowano by ich w cieniu piramidy. Niewolnicy nigdy nie mieliby wiecznie trwałych grobowców, jak królowie i królowe. Na pytanie: kim byli robotnicy? – odpowiedź dają metody dochodzeniowe, stosowane do egiptologii.