Blog o architekturze i nieruchomościach

Style architektoniczne

31Styl rozwijał się dziesiątego do trzynastego wieku w wielu krajach Europy. Związane to było ze średniowiecznym uniwersalizmem. Charakterystyczny dla tego stylu jest to , że jest bardzo łatwo rozpoznawalny. Budynek składa się z prostych brył geometrycznych najczęściej są to prostopadłościany , sześciany i walce. W budownictwie charakterystyczne są kształty budynków ponieważ każdą z wymienionych brył można łatwo rozpoznać. Nakryte są ” osobnymi” dachami. Biorąc pod uwagę wnętrze budynków to poszczególne jego części np. nawy, kruchty czy chóry różnią się od siebie wielkością , wysokością i innymi parametrami np. łukami. Plan wewnętrzny składa się z kwadratów , które są powielane a proporcje to proste zależności matematyczne. Przykładowo nawa główna jest zawsze dwa razy szersza od nawy bocznej. Charakterystyczne dla romanizmu są biforia i triforia oraz gzymsy arkadowe służące za ozdoby. Są przypuszczenie , że budowniczy budując posługiwali się Pismem Św. jak wyznacznikiem wymiarów poszczególnych elementów. Przykładem jest Kolegiata w Tumie. Rozwijał się od szesnastego do osiemnastego wieku. Przykładami budowli są dobrze wszystkim znane Bazylika św. Piotra i Plac św. Piotra. Ten styl opiera się na wzorcach klasycznych. Wszelkie płaszczyzny są bogato zdobione m.in. rzeźbami i malunkami. Całość wnętrz sprawia wrażenie natłoku. Celem artystów było przyciągnięcie wiernych do świątyń, ozdobność kościołów to jeden z zamiarów ruchu kontrreformacji. Budowle budowane są na podstawie prostokąta z nawą poprzeczną na planie krzyża łacińskiego. Budowle świeckie budowane były na planie litery U. W pałacach pojawiły się dziedzińce, półkoliste absydy, płytkie prezbiteria. Zamiast naw bocznych pojawiły się pary bocznych kaplic. Styl ten to jeden z najbardziej efektownych okresów w historii sztuki. Bez wątpienia posłużył on celom politycznych i religijnym. Nastąpił gwałtowny rozwój urbanistyki, powstało wiele projektów dotyczących pustych obszarów oraz wkomponowywania budynków do otoczenia. Epoka jest godna podkreślenia oraz zainteresowania.

Pałace

26Gmina Hyżna położona jest w południowej części powiatu rzeszowskiego. Pierwsze wzmianki o istnieniu tu dworu pochodzą z 1716 roku. W owych czasach oprócz budynku dworu, były tutaj również sad i ogród. Ślady w terenie wskazują, że były to barokowe ogrody tarasowe. Ludwik Jędrzejowicz dokonał tu w 1790 roku gruntownej przebudowy w stylu klasycystycznym. Oprócz zmian w budynku dworskim, zmieniono wcześniej istniejące ogrody na modny wówczas park krajobrazowy. Po II wojnie światowej, we dworze znajdowała się szkoła podstawowa. Po wybudowaniu nowej szkoły, od 1972 roku, budynek stał pusty, powoli popadając w ruinę. Budynek w obecnym stanie to murowana i otynkowana piętrowa budowla, częściowo podpiwniczona. Z piętrowej bryły dworu od strony południowo – wschodniej, wyodrębnia się czteroboczna wieża. Po stronie południowej znajduje się loggia, biegnąca wzdłuż całej szerokości budynku. Dwór wraz z loggią przykryty jest czterospadowym dachem, pokrytym sześcioma drewnianymi kolumnami. Z dawnego parku dworskiego pozostało zaledwie kilka dębów, lip i grabów. Boguchwała to wieś położona na południe od Rzeszowa. Miejscowość godna jest zwiedzenia z powodu kilku obiektów zabytkowych o znacznej wartości. Jednym z nich jest zespół pałacowy, malowniczo położony na opadającej skarpie. Pałac otoczony jest od południa i wschodu parkiem, a od północy graniczy z kościołem. Stanowi on dzisiaj fragment większej symetrycznej całości i składa się z pawilonu piętrowego i parterowego łącznika. Całość ma formę prostokąta. Część środkowa i wschodnia głównego korpusu pałacowego, została spalona w 1751 roku. W latach 1901 – 1902, odbudowany został portyk i część łącznika parterowego. Istotnym komponentem założenia pałacowego był park i jego część ogrodowa. Główne elementy tej części to dwa murowane z głazów ciosanego kamienia tarasy, schody z kamiennymi wazonami, teren dawnego stawu z wyspą oraz punkt widokowy. Inne zabytkowe obiekty związane z otoczenie parku to murowany spichlerz, powstały około 1850 roku, w którym obecnie mieści się Gminna Biblioteka Publiczna, oraz kamienna figura św. Jana Nepomucena.

Norman Foster

6Sir Norman Foster to jeden z czołowych architektów współczesnej architektury. Zakres jego działań jest niezwykle szeroki; od projektów mebli, domów mieszkalnych, poprzez magazyny i budynki przemysłowe, aż do wielkich przedsięwzięć jak wieżowce czy lotniska. Niedawno zajął się nawet projektem luksusowego jachtu. Pracownia architektoniczna której jest założycielem, Foster and Partners, ma swoje filie w kilkudziesięciu miejscach na świecie i przoduje w ilości realizowanych projektów. Nie sposób wymienić wszystkie wspaniałe dzieła Fostera, oto te najbardziej rozpoznawalne: Wielki Dziedziniec British Museum w Londynie, budynek Commerzbanku we Frankfurcie (do niedawna najwyższy wieżowiec Europy), lotnisko w Hongkongu, ratusz londyński. Foster zajmował się również przebudowami: Reichstagu w Berlinie, lotniska Stansted w Londynie oraz stadionu Wembley. Mimo ponad 70 lat, angielski architekt nie zamierza przechodzić na emeryturę i wciąż stara się zadziwiać świat swoim niepowtarzalnym talentem i obranym przed laty stylem. Renzo Piano, Frank Gehry oraz Richard Rogers to trzej architekci, których projekty na zawsze zmieniły postrzeganie architektury. Najstarszy z nich, Gehry, zaskoczył świat swoim Muzeum Guggenheima w Bilbao, wykorzystując niekonwencjonalną, silnie powyginaną formę oraz nietypowe połączenia materiałów. Taki niezwykle „płynny” i ekspresyjny styl jest doskonale rozpoznawalną wizytówką jego projektów. Pozostali dwaj, Piano i Rogers, prawdziwą karierę rozpoczęli od współpracy ze sobą i budowy centrum Georges Pimpodou w Paryżu. Budynek ten do dziś szokuje swoim wyglądem, ponieważ wszelkie rury, przewody elektryczne i kable zostały umieszczone na zewnątrz. Architekci wkrótce zakończyli współpracę, jednak nie przeszkodziło to w rozwoju ich talentów. Piano zasłynął budową największego wówczas na świecie lotniska Kansai w Osace, stadionu w Bari we Włoszech czy niesamowitego Centrum Kanaków w Nowej Kaledonii. Rogers zaś zapoczątkował zupełnie nowy nurt w budowie biurowców projektując siedzibę firmy Lloyd’s w Londynie. W swojej działalności zwraca szczególną uwagę na aspekty ekologiczne, element niezwykle istotny we współczesnym budownictwie. Łatwo zauważyć, że wśród czołowych światowych architektów wyraźnie brakuje kobiet. Zaha Hadid stara się ten trend odmienić. Jej podejście do architektury jest dosyć nietypowe. Słynie z tego, że nie używa komputera, zaś jej projekty są bardziej futurystycznymi obrazami, niż szczegółowymi planami. Podobnie jak u Normana Fostera, jej działalność nie ogranicza się do budynków. Długi czas zajmowała się meblami, wnętrzami, ostatnio projektuje nawet buty. Jest również nauczycielem akademickim, aktualnie w Yale i Wiedniu. Jako pierwsza kobieta została nagrodzona prestiżową nagrodą Pritzkera, swoistym Noblem w dziedzinie architektury. Prawie wszystkie dzieła Zahy Hadid to zamówienia publiczne, najważniejsze z nich to: stacja kolejowa w Strasburgu we Francji, skocznia narciarska Berg Isel w Innsbrucku oraz Muzeum Sztuki Współczesnej w Cincinnati. Mimo swojego pochodzenia ze skrajnie patriarchalnego, irackiego społeczeństwa, Zaha Hadid udowadnia, że architektura to nie tylko męska domena, i że również kobiety świetnie sobie radzą w tej dziedzinie.

Szybka rozbudowa Chicago

18Empire State Building to chyba najsławniejszy do dziś budynek na świecie. Jako pierwszy przekroczył on barierę 300 metrów wysokości i przez dłuższy czas „patrzył” na cały świat z góry jako lider. Dopiero po ponad 20 latach budynek ten został zdetronizowany. W 1974 roku w Chicago powstał nowy super wieżowiec Sears Tower. Liczył on wysokość 443 metrów, która to później za sprawą anteny wzrosła do 475 metrów. Ostatnio również do walki dołączyły się kraje dalekowschodnie, tzw. tygrysy. Należą do nich Hongkong, Malezja, Singapur oraz Korea Południowa. W 1996 roku w Malezji zbudowano kolejny wieżowiec, który pobił rekord wysokości. Są to właściwie dwa bliźniacze budynki Petronas Twin Towers, które łączy pomost mniej więcej w połowie wysokości. Wysokość tego kompleksu dwóch budynków to 452 metry i to bez żadnej anteny. Walka o prym trwa do dnia dzisiejszego. Kto wie w którym momencie pojawi się kolejny super wieżowiec, który pobije dotychczasowe rekordy. Współczesna technologia pozwala na naprawdę wiele. Po udanym projekcie z 1883 roku budynku towarzystwa ubezpieczeniowego, który miał jedenaście pięter rozpoczęła się bardzo szybka ekspansja architektoniczna miasta Chicago. Już 3 lata później w okresie 1886-1887 dwaj architekci Martin Roche oraz William Holabird zastosowali taką szkieletową konstrukcję przy budowaniu gmachu Tacoma Building. W roku 1889 powstał pierwszy dom towarowy Leitera i niewiele później, bo tylko rok, zbudowano bliźniaczy budynek, który należał do tej samej firmy. Zapotrzebowanie na budynki tego typu stawało się z roku na rok coraz to większe i napędzało motor rozbudowy miasta przez wielkie drapacze chmur. W latach 1890-1894 powstało jedno z najwspanialszych i największych dzieł jakimi pochwalić się mogą tamtejsi architekci. Był to ponad 100 metrowy budynek Reliance Building, który liczył aż 15 pięter. Twórcy tego budynki zmienili wtedy nieco konstrukcję typowy dla tamtego okresu drapaczy chmur. Zastąpili oni bardzo ciężką, kamienna fasadę kolejną konstrukcją kratową. Konstrukcja ta miała na całej swojej powierzchni jednakowej wielkości otwory na okna. Ściany tego budynku pozbawione były różnych elementów ozdobnych, które stanowiły podział kondygnacyjny. Tak właśnie narodziła się konstrukcja drapaczy chmur, które znamy do dziś. Od zarania dziejów to drewno oraz kamień były materiałami powszechnie stosowanymi do budowy wszelkiego rodzaju budynków. Jednak już w połowie wieku XIX architekci nieustannie szukali alternatywy dla tych materiałów. Powód tego był dość prosty. W tamtych czasach drewno stawało się coraz droższe i zniechęcało do budowanie wielkich obiektów. Kamień natomiast był bardzo trudny w transporcie oraz późniejszej obróbce. Miasta miały coraz bardziej ciasną zabudowę, a przecież budynki drewniane to ogromne ryzyko pożaru, które przy takiej zabudowie może mieć katastrofalne skutki. Oczywiście była już stosowana wtedy cegła i to dość powszechnie. Cegła jednak uniemożliwiała budowanie bardzo wysokich obiektów. Gmach, która miał kilka pięter wymagał już szkieletu stabilizującego całą konstrukcję. Pojawienie się żeliwo znacznie zrewolucjonizowało architekturę. Początkowo budowano z nich ogromne mosty. Niewiele później zaczęto je wykorzystywać do budowy szkieletów wielkich hal produkcyjnych. Kiedy to w roku 1880 upowszechniły się windy elektryczne rozpoczęła się ogromna rewolucja. Żeliwo i windy dały architektom możliwość stawiania bardzo wysokich obiektów.